به گزارش پایگاه خبری تشکیلاتی بعثنا دبیرخانه راه اوینی در یادداشتی نوشت: بخش زیادی از تولیدات رسانه‌ای ما عمر کوتاهی دارند. برای یک مناسبت ساخته می‌شوند، دیده می‌شوند و خیلی زود کنار می‌روند؛ نه دوباره خوانده می‌شوند و نه دوباره به آن‌ها رجوع می‌شود. این نوع محتوا معمولاً کارکردش را در همان لحظه مصرف می‌کند و بعد از آن، چیزی برای ادامه دادن باقی نمی‌گذارد. این اتفاق اغلب زمانی رخ می‌دهد که محتوا صرفاً واکنشی باشد؛ یعنی برای پاسخ دادن به یک مناسبت، یک فضا یا یک هیجان خاص تولید شود، بدون اینکه پشت آن یک لایه فکری و معناییِ عمیق وجود داشته باشد. چنین محتوایی بیشتر شبیه واکنش لحظه‌ای است تا روایت؛ و واکنش‌ها معمولاً ماندگار نیستند.

آثار ماندگار الزاماً پرزرق‌وبرق یا پرهیجان نیستند، بلکه مسئله دارند. آن‌ها فقط احساس تولید نمی‌کنند، بلکه پرسش ایجاد می‌کنند و مخاطب را وادار می‌کنند بارها به آن‌ها رجوع کند. روایت در این سطح، علاوه بر طرح پرسش، یک وظیفه مهم‌تر هم دارد: ایجاد و حفظ پیوند زنده میان گذشته و حال. روایتی که نتواند این پیوند را برقرار کند، خیلی زود از زندگی امروز مخاطب جدا می‌شود.

آثار شهید آوینی هنوز زنده‌اند، چون به زمان خاصی محدود نشده‌اند. او از جنگ عبور می‌کند و به انسان می‌رسد؛ و انسان همیشه مسئله است. روایت او گذشته را به امروز متصل می‌کند، نه به‌عنوان یک خاطره دور، بلکه به‌عنوان تجربه‌ای زنده که هنوز ادامه دارد. وقتی این پیوند گسسته شود، تاریخ به‌تدریج به خاطره یا مناسک تقلیل پیدا می‌کند؛ چیزی برای یادآوری یا تکرار، نه برای فهم و عمل. اما وقتی روایت بتواند گذشته را در نسبت با امروز معنا کند، تاریخ زنده می‌ماند و محتوا هم از تاریخ مصرف عبور می‌کند. محتوایی که به معنا وصل باشد، هر نسل می‌تواند دوباره آن را بخواند، بفهمد و با آن نسبت بگیرد.