به گزارش پایگاه خبری تشکیلاتی بعثنا، در پی برگزاری برنامه‌ای رسمی با حضور سخنگوی دولت در دانشگاه فرهنگیان استان قزوین، بدون فراهم شدن امکان طرح پرسش و بیان مطالبات دانشجومعلمان، فاطمه باقری، مسئول پایگاه تابعه دانشگاه فرهنگیان قزوین، در یادداشتی انتقادی نسبت به حذف صدای دانشجو از فضای دانشگاه واکنش نشان داد و نسبت به تبدیل دانشگاه به محلی صرفاً تشریفاتی هشدار داد.

غروب ۲۳ آذر ماه از مراجع غیر رسمی شنیده شد سخنگوی دولت قرار است صبح فردا مهمان آمفی تئاتر دانشگاه فرهنگیان استان قزوین باشد.

دیداری رسمی در قالب یک جشن ، با برخی از فعالان فرهنگی و بانوان ؛ در دانشگاه اما بدون صدای دانشجو!

دانشگاهی که تنها در بزنگاه استفاده از آمفی‌تئاترش به یاد مسئولان می‌افتد، از نقش واقعی خود فاصله گرفته است. دانشگاه فرهنگیان، قرار است محل تربیت معلم و میدان گفت‌وگو، پرسش و مطالبه‌گری باشد؛ نه صرفاً محلی برای برگزاری برنامه‌های رسمی و تشریفاتی.

آنچه در ۲۳ آذر دانشگاه فرهنگیان قزوین رخ داد، برگزاری یک برنامه رسمی با حضور مسئولان بود؛ مسئولانی که پس از سال‌ها پایشان به دانشگاه باز شد، سخنرانی که انجام گرفت و تصاویری که ثبت شد. اما در این میان، جای یک عنصر اساسی خالی بود: صدای دانشجومعلم.

این در حالی است که روز دانشجو گذشت، بی‌آنکه دانشجو بتواند از تریبون دانشگاه سخن بگوید؛ اما امروز، همان محدودیت‌ها کنار رفت و دانشگاه میزبان مسئولان شد.

دانشگاه، ذاتاً محل تضارب آرا و گفت‌وگو است. اگر تریبون دانشگاه صرفاً در اختیار روایت‌های رسمی باشد و امکان طرح پرسش و بیان مطالبات دانشجویی فراهم نشود، کارکرد اصلی دانشگاه دچار اختلال می‌شود. دانشجومعلم میهمان برنامه‌ها نیست، بلکه صاحب این فضاست و حق دارد درباره مسائل مرتبط با هویت و تعلیم و تربیت و حتی مسائل اساسی اجتماعی و سیاسی کشور و جهان سخن بگوید.

سال‌هاست دانشگاه فرهنگیان قزوین با کمبود فضا، امکانات و توجه کافی مواجه است. در سطحی کلان‌تر، آموزش و پرورش و دانشگاه فرهنگیان با تصمیمات و تغییرات ساختاری متعددی روبه‌رو بوده‌اند؛ از جمله افزایش سقف سنی پذیرش تا ۳۰ سال و سایر تغییراتی که بدون گفت‌وگوی مؤثر با بدنه دانشجویی و معلمی اتخاذ شده‌اند. طبیعی است که چنین سیاست‌هایی پرسش‌ها و دغدغه‌هایی جدی در میان دانشجومعلمان ایجاد کند.
پرسش روشن است: اگر دانشگاه فرهنگیان به عنوان نهاد تربیت معلم اهمیت دارد، چرا صدای دانشجومعلم در تصمیمات کلان و حتی در برنامه‌های برگزارشده در خود دانشگاه شنیده نمی‌شود؟ چرا دانشگاه تنها در زمان نیاز به فضای فیزیکی‌اش دیده می‌شود، نه به عنوان یک نهاد زنده و مطالبه‌گر؟

دانشجومعلم، تماشاگر صرف نیست. معلم آینده این کشور، باید از امروز امکان پرسشگری، گفت‌وگو و بیان مطالبه را تمرین کند. دانشگاه فرهنگیان زمانی به رسالت خود وفادار است که «دانشجومعلم» در آن دیده و شنیده شود. آنچه در دانشگاه رخ داد، صرفاً یک برنامه رسمی با حضور مسئولان بود؛ بی‌آنکه صدای صاحبان اصلی دانشگاه مجال بروز پیدا کند. دانشگاه، محل تشریفات نیست؛ میدان گفت‌وگو است

سکوت، نشانه رضایت نیست؛ حاصل نبود تریبون و حذف گفت‌وگوست.

هیس، دانشجو فریاد نمی‌زند؛ چون مجالی برای فریاد باقی نمانده است.