به گزارش پایگاه خبری تشکیلات بعثنا، روجا خان نیا معاونت سیاست ورزی بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان حضرت فاطمه قائمشهر در یادداشتی نوشت:

طرحی در دستور کار قرار گرفته است مبنی بر افرایش سن پذیرش در دانشگاه فرهنگیان و افرادی نیز خواهان آن هستند که تا سن ۳۰ سال پذیرش انجام شود. تجربه نشان داده است که افراد از سن ۲۴ سال تا ۳۰ سال بعد از یک مدت گذران زندگی و تحصیل، برای تضمین شغلی خود خواهان آن اند که در دانشگاه فرهنگیان پذیرش شوند. و صرفا یک نگاه شغلی به این جایگاه خطیر دارند همانطور که موافقان این طرح، قید کردند که دنبال شغل اند.
اما واقعیت آن است که معلمی فراتر از شغل است معلمی بنگاه شغل یابی نیست، معلم یک کارمند ساده نیست،  معلم، معلم است.
افراد ۱۸ تا ۲۴ سال هم اگر این نگاه اشتباه صرف شغلی به جایگاه معلم را داشته باشند، قابل تغییر، اصلاح و تربیت است چرا که او تازه در اول جوانیش است و معمولا تجربه دیگری از تحصیل و کار ندارد و شخصیت و هویت او در ابتدای شکل گیری است و می توان معلمی در تراز انقلاب اسلامی تربیت نمود. اما جوان ۲۴ سال تا ۳۰ سالی که شخصیت او شکل گرفته و الان به دنبال شغل و درامد ثابتی است، چگونه قابل تغییر و تربیت است؟
و در خوابگاه دانشگاه فرهنگیان که خود بستری برای رشد و تربیت است، چگونه جوان هجده ساله که به دنبال کسب فضیلت و فعالیت است با ۳۰ ساله ای که فارغ از تمام این هاست، و انگیزه ای برای تغییر و تحول و ارتقا ندارد، در کنار هم تعامل کنند؟ آیا جوان ۳۰ ساله ای که تا سن ۶۴ سالگی باید به تدریس و تربیت بپردازد، آن پویایی، انگیزه و کارامدی لازم را دارد؟ برای آن دسته از جوانان ۲۴ تا ۳۰ سالی که انگیزه خدمت در دستگاه تعلیم و تربیت را دارند پیشنهاد می شود که از راه آزمون استخدامی جذب شوند و در نهایت از قانون گذاران مجلس شورای اسلامی انتظار می رود فارغ از هیاهوی کف خیابان و رویکرد پوپولیستی، جوانب امر را در نظر گیرند و با نگاهی کارشناسانه به این مهم بپردازند