به گزارش پایگاه خبری تشکیلاتی بعثنا، عرفان محمدی، معاونت فرهنگ‌سازی مرکز بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان در یادداشتی درباره فرصت بازگشایی دانشگاه‌ها نوشت: 

بالاخره بعد از ۹ ماه فعالیت مجازی و پس از گذشت دریایی از حوادث که در مخیله هیچ‌کس نمی‌گنجید خبر بازگشایی مدارس و دانشگاه‌ها نقل محافل علمی و فرهنگی شده و فعالین این عرصه‌ها از بیم و امید های‌شان می‌گویند. فتنه پیچیده دی ماه و تاثیر اجتماعی آن، موج خطرناک و هدایت شده بی عفتی، تحریم اقتصادی و نوسانات بازار، آسیب های زیرساختی و خصوصا مسئله انرژی در کنار تهدید های مستمر امنیتی و تحرکات روزافزون دشمنِ قدّارِ تروریست، زنجیره فشار هماهنگی به وجود آورده تا اینبار حیله شیطان بزرگ را در تکمیل حلقه زمین و آسمان علیه جمهوری پاکان به نتیجه برساند و به زعم خودش تومار جبهه حق را بپیچد.

در میان این همه تلاطم، پیچیدگی و بلا، وقتی از خودمان می‌پرسیم دانشجومعلم ها در چه حالی به‌سر برده و متاثر از که و چه به دانشگاه می‌آیند، بی‌درنگ پررنگ‌ترین عاملیت را به فضای مجازی خواهیم داد و این یعنی با شدت و ضعف(در افراد مختلف اما به‌طورکلی) باید انتظار تاثیرپذیری از تهاجم گسترده رسانه‌ های دشمن را داشته باشیم و این یعنی تهدیدی بالاتر از همه تهدید ها. چرا؟ چون سرمایه اجتماعی مهم‌ترین مولفه قدرت است و اگر دشمن بتواند آنطور که سال قبل در حد فاصل جنگ دوازده روزه تا حوادث دی ماه این‌کار را انجام داد، بر افکار عمومی و حمایت مردمی نظام تاثیر بگذارد، جرئت تجاوزات بیشتر را هم کسب می‌کند.

بازگشایی دانشگاه اما فرصتی‌ست در اختیار ما برای گفتگوی آزاد، برای بازکردن گره‌های ذهنی و رفع ابهامات و برای ایجاد وحدت و زدودن کدورت‌ها؛ اما زمان ما از آنچه که فکر می‌کنیم کمتر است. نه فقط به این خاطر که پیش‌بینی تحلیل‌گران حکایت از شروع مجدد و شدید درگیری های نظامی از آبان‌ماه دارد، نه. بلکه کار ما به آنچه تاکنون ذکر شد خلاصه نمی‌شود! ما در این فرصت حضوری نه فقط مامور به تاثیرگذاری بر همکلاسی ها و «مخاطب» قراردادن آنها که موظف به «کنشگر» کردن‌شان هستیم.

سم‌زدایی یا واکسینه فکری با تمام پیچیدگی هایش تنها کار ما در این پنجره فرصت نیست که شاید نیمی از کار ماست. نیم دیگر ناظر به آینده است.
ما نمی‌دانیم بعد از شروع درگیری های احتمالی یا هر عاملی که آموزش حضوری را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد(از جمله ناترازی انرژی یا ناآرامی های اجتماعی و…) مجدداً چقدر مجازی خواهیم بود و باید در همین زمان دوباره جذب و تربیت نیرو کنیم، شبکه‌سازی مان را تقویت کنیم، برای امروز و فردای هر عضو شبکه تعریف نقش کنیم و حتی نقش‌های کشف شده را تمرین کرده و اُستا شویم.

سختی(نه غیرممکن بودن!) کار تشکیلاتی در این ایام به‌خوبی عیار مجموعه های مختلف دانشجویی را نشان داد. مشخص بود آن‌ جمعی در ایام جنگ می‌توانست به‌خوبی ایفای نقش کند که قبل از آن خود را ساخته بود. پس از همین حالا باید از گروه‌های تبیین و روایتگری، هسته‌های جهاد تربیتی و آموزشی، افراد یا تیم‌های هنری و رسانه‌ای و حلقه‌های مسئله‌محور و پیشران علمی و… گرفته تا گروه‌های امدادی و نظامی و مدیریت بحران، شکل و بلکه قوام بگیرند و اگر هم وجود داشتند آسیب‌شناسی و توان‌شان را بازیابی کنند. فرصت کمی‌ست اما به‌شدت گرانقدر؛ شاید به‌مثال دنیا و آخرت که هرچه امروز بکاری فردا درو می‌کنی.