واکاوی وضعیت آموزش در شرایط جنگ و پساجنگ، فرسایش مرجعیت تربیتی مدرسه را مهمترین چالش پیش روی نظام آموزشی مینمایاند و ضرورت بازتعریف مدرسه بهعنوان یک نهاد اجتماعی، تربیتی و هویتساز بازنمایی میکند.
آموزش مجازی، به دلیل نابرابری در دسترسی به اینترنت و کاهش تعاملات انسانی، نه تنها عدالت آموزشی را فرسوده میکند، بلکه کارکرد تربیتی مدرسه (شامل مسئولیتپذیری و همزیستی اجتماعی) را از بین میبرد.
این یادداشت به واکاوی پیامدهای مخرب تعلیق آموزش در شرایط بحران میپردازد. نویسنده استدلال میکند که وقتی آموزش به عنوان یک «هزینه قابل حذف» تلقی شود، کیفیت یادگیری با آموزشهای مجازی ناکارآمد جایگزین شده و فرآیند ارزیابی بیاعتبار میشود.
سامانه «شاد» به زیرساخت اصلی آموزش مجازی ایران تبدیل شده است، اما انتقادات گسترده بر تغییر ماهیت این پلتفرم از «سکوی آموزشی» به «شبکه اجتماعی» متمرکز است. مسئله اصلی فراتر از نقص فنی، جایی است که منطق آموزشی (تمرکز بر یادگیری) با منطق پلتفر...
دوران جنگ و بلاتکلیفی اخیر، آسیبهای پنهان نظام آموزشی را آشکار کرده است. این یادداشت با نقد تعطیلی مدارس و جایگزینی آموزش مجازی_که منجر به نابرابری ساختاری و تضعیف انسجام اجتماعی شده است_ راهکار عبور از بحران را «حکمرانی آموزشی» میداند.
